ententMeð þau forréttindi að hafa í farteskinu hvort tveggja í senn tilfinningu fyrir merkingu móðurmáls míns og á sama tíma grundvallarþekkingu á málvísindum langar mig því að takast á við þetta verkefni. Ég notast við eigið innsæi sem megin leiðarljósið, en færi það fram skipulega í anda þeirra viðteknu reglna og venja sem málvisindamenn kannast við. Niðurstaðan verður því fræðilega held, en fyrst og fremst skiljanleg og hagnýt. Hana byggi ég á eigin reynslu af óformlegri kennslu íslensku til handa erlendum áhugasömum vinum og félögum sem eru að læra íslensku sem erlendi mál og hafa borið borið þennan vanda upp aftur og aftur. Verkefnið er því svar við raunverulegri eftirspurn, viðbrögð við raunverulegri þörf á skilningi
Í ofangreindum flokkunarkerfum sem málfræðirit notast við verða fjölmörg orð útundan. Það er gaman að taka þau fyrir sérstaklega. Tökum dæmi. Samkvæmt viðtekinni flokkun eru til fjórar gerðir miðmyndarorða.
Það sem einkennir orð allra þessara fjögurra flokkar er að þau hafa skýra merkingu sem germyndarorð (Að mata, læða, faðma, kyssa, ferma, eyða, hressa, grenna). Þau taka hins vegar á sig breytta merkingu með -st endingunni, með ofangreindum hætti. Til að geta gert grein fyrir hinum ólíku flokkum er nauðsynlegt að rekja sig frá germyndarsögninni yfir í miðmyndarendinguna og umskrifa hana yfir á það form sem að skýrir út merkinguna og þar með flokkinn. Þannig greinast flokkarnir fjórir:Í fyrsta lagi eru það afturvirk miðmyndarorð (reflexive), eins og orðin "að matast" eða "að læðast". Merkingin er sú að gerandinn og þolandinn er hinn sami. Maður matar "sig" eða læðir "sér", í bókstaflegum skilningi.Annar flokkur miðmyndarorða tekur fyrir gagnvirkar sagnir (reciprocal). Orð eins og að "kyssast" eða "heilsast" falla undir þann flokk. Bókstaflega merkir það að kyssa "hvor annan" eða heilsa "hvor öðrum".
Þriðji flokkur tekur fyrir þolmynd miðmyndar. "Að fermast" eða "að eyðast". Þessi orð merkja að verða fyrir barðinu á viðkomandi aðgerð, eða m.ö.o. "að vera" + lýsingarháttur þátíðar (eyddur, fermdur).
Síðasti flokkurinn af þessum fjórum er skyldur þeim þriðja og kallast sagnir hans inkóatívar, eða framvindusagnir (mín þýðing). Þær fela í sér ferli í átt að einhverju tilteknu ástandi, dæmi: "að hressast", og "að grennast". Skyldleikinn við þriðja flokk er augljós, en munurinn er engu að síður mikilvægur. Ferlið í fjórða flokki er mun hægara og felur fremur í sér markvissa stefnu í átt að takmarki (sem hægt er að lýsa með ástandi, eða lýsingarorði). Bókstafleg merking væri að "verða" + lýsingarorð (grannur, hress) fremur en "að vera grenndur" eða "vera hresstur" (sem væri hin ímyndaða þolmyndarútgáfa orðsins).
entb m Bare Bare Maids
vThey Tr Javascript:PopUp(7805) Untitled Docuentb Sweet Bare